CommentaarPosted by gerrit 06 Sep, 2010 14:36Wie verre reizen maakt per auto, zal van tijd tot tijd naar de WC moeten. Dat plas- en poepmoment laat je zoveel mogelijk samengaan met het moment waarop de auto toe is aan een shot benzine. Je kiest voor de stop dus zodanige tankstations uit, dat niet alleen de auto aan haar trekken komt, maar ook jijzelf.
Een kopje koffie gaat er altijd wel in:
En dan naar de WC dus. Een aantal jaren geleden hing er naast de bak waar je je handen wast, een soort automaat waarbij je aan een witlinnen doek kon trekken, om je handen af te drogen. Vervolgens rolde die zich naar beneden op, waarna een volgend stukje vrij kwam. Bij een beetje benzinestation was zo'n rol al snel op. Dan rolde die niet verder, en bleef het laatst gebruikte stukje doek in beeld, dat natuurlijk steeds viezer werd. Kennelijk kost het veel moeite om zo rol te vervangen. Je had ook stations die een apparaat naast de wastafel hadden hangen, waaruit je van onderen een stuk papier kon trekken. Met natte handen een stuk papier ergens uit wroeten, is vragen om moeilijkheden. Papier dat ongeveer de texture van WC papier heeft, nou dan weet je het wel. De WC ruimte lag in no time bezaaid met verkeerd afgenomen stukjes papier.
Het moest maar eens afgelopen zijn met die onhygiënische situaties. Wilde het benzinestation, meestal onderdeel van een aire, zoals ze in Frankrijk genoemd worden, een beetje aanzien hebben, dan moest minstens het sanitaire gedeelte proper zijn. Geen papier meer, geen handdoeken meer (ook die periode had je, gewoon een grote handdoek over een stang) en ook geen doek op rol meer. Nee, er moesten blowers komen. Je hoeft je handen maar onder het apparaat te houden; warme lucht moet er vervolgens voor zorgen dat je handen drogen. Hoe lang je je handen ook in de warme luchtstroom houdt, ze worden nooit droog. Het laatste restje vocht veeg je steevast aan je broekspijpen af, of aan een zakdoek.
Die blowers, nee, voor mij zijn het geen verbetering.
Ik moet zeggen: ik heb inmiddels wel blowers gezien, waarbij je je handen in een soort tosti-apparaat stopt. Die helpen heel goed. Maar die zullen echter weer een stuk duurder in de aanschaf zijn....
Werk enzoPosted by gerrit 02 Sep, 2010 13:44Vroeger zag je ze nog in het straatbeeld, van die bolderkarren, die geschikter waren op het strand, maar waarmee kinderen langs de huizen sjouwden om oude kranten op te halen, en ander oud papier of karton. Was de kar vol, dan gingen ze met hun vracht naar een mannetje dat op grotere schaal oud papier inzamelde. Je reed met je kar op een bewegend deel in de vloer, waarna het gewicht werd gemeten. Het papier werd uitgeladen, en de lege kar werd gewogen. Aldus kreeg je het gewicht van het oud papier. Daarnaar werd je betaald. Als je een gulden in je handen gedrukt kreeg, was je de koning te rijk...
Hier moest ik even aan denken toen ik gisteren orde in de chaos aan het scheppen was in de hoek waar vrijwilligers van de wereldwinkel allerlei kartonnen verpakkingen gooien, en lege dozen, en ander oud papier. Je pakt een grote doos, en gooit daar de kapotgescheurde andere dozen in. Inmiddels is alles weer keurig netjes opgestapeld. Als het aantal volle dozen teveel wordt, dan pakken we ons volkswagenbusje, en rijden ermee naar een papiergroothandel.
Oké, je hebt een stortplaats in Tilburg. Zolang het duurt mag je daar je oud papier nog gratis dumpen, maar op milieugebied staat de tijd niet stil. Om iets weg te gooien, moet je steeds vaker betalen.
Nee, zo'n papiergroothandel heeft dan nog iets. Jouw inbreng wordt eveneens gewogen middels een bewegend deel in de weg. De bolderkar is echter vervangen door de auto. Maar je krijgt geen geld meer voor je papier.
Betalen hoeven we ook niet voor wat we afleveren.... Als de wereldwinkel het karton en oud papier maar kwijt is.
Buiten categoriePosted by gerrit 30 Aug, 2010 19:41Enige tijd geleden hadden we het over vliegen.
In het ouderlijk huis van de vader van Pierre zag ik allerlei soort ansichtkaarten aan de muur geprikt, of ergens op geplakt, waarop allerlei motjes afgebeeld staan. Die kaart is doordrenkt met een soort geur waarop de mannetjesmotten afkomen. Als ze erop afgekomen zijn, blijven ze op de kaart geplakt zitten. Nee, fris is het niet. De idee is, dat als de mannetjes er niet meer zijn, dat de vrouwtjes vanzelf wegtrekken....of ook doodgaan.
(Wat je als donker op de kaart ziet, zijn de echte motjes. Grijs is getekend.)
EropuitPosted by gerrit 29 Aug, 2010 13:20De rit vanuit Nesles-la-Vallée duurde toch nog altijd zo'n 10 uur, inclusief enkele stops. We werden echter niet teleurgesteld: het hotel L'Aigle rouge is een alleraardigst hotel. Geen hotel in de ware zin van het woord: het ademt de sfeer van kamperen uit. Veel is mogelijk, er wordt niet snel ergens moeilijk over gedaan. Het is onderdeel van de Skiworld-keten, die zijn oorsprong in België heeft. Dit hotel wordt gerund door een Belgische crew. Heel ontspannen. Een goede kok. Een soort Belgische enclave.
De zomermaanden worden duidelijk gebruikt om achterstallig onderhoud te verrichten. Want, de winter, dat is toch echt het toeristenseizoen. De prijzen voor de kamers (op basis van het all-inclusive idee) zijn in de zomer duidelijk lager dan in de winter. Zo komen ook in de zomer de kamers vol.
Het was goed dat wij nog wat kampeerspullen in de auto hadden liggen: alle deuren en hekjes van balkons piepten als de ziekte. We hadden siliconenspray: even spuiten op alle scharnieren, weg gepiep. Er was een bad aanwezig, maar de stop ontbrak. Ook die hadden we bij ons. Nee, ons vangen ze niet....
Uitzicht vanuit ons balkon:
We zaten in een bergachtige streek. Op bepaalde punten kon je de Mont-Blanc in de verte zien liggen. Zelf zaten we op 1350 m hoogte. Een uitgelezen gebied voor wandelaars en mountainbikers, maar dat zijn wij geen van twee. Dus zochten wij het iets verder weg: met telecabines per kabelbaan naar een hoogte van 3000 m vervoerd worden bijvoorbeeld:
Naar een ijsgrot, die van binnen groter is dan je zo zou denken....
Ook op 3000 m moet je wel eens naar de WC:
Zo hadden we ook een tochtje in gedachte naar een stuwmeer. Niet zozeer om dat meer, maar vanwege de rit er naartoe. Na de eerste 200 meter brandde er echter een lampje op het dashbord, links van het stuur: CHECK. Als zoiets brandt, betekent dat meestal niet veel goeds. Gelukkig hadden we onderaan de berg een garage gezien:
Daar staat-ie, de gele auto, rechts. Er wordt een diagnose op uitgevoerd. De Lambda Sonde bleek inactief. Vervolgens kwam er een stortvloed aan technische termen. We snapten er niets meer van. De alarmcentrale van de ANWB in Lyon gebeld. Die vertelde na twee uur, nadat ze zelf met de garagemonteur gesproken hadden, dat de Lambda een soort sensor is die er voor zorgt dat de katalysator goed blijft functioneren. De goede mix van olie en benzine, enzovoorts. Als de Lambda kapot is, dreigt de katalysator ook kapot te gaan, omdat verkeerde signalen afgegeven worden. Het onderdeel moet vervangen worden, niet meer verder rijden....Daar zaten we dan. Het onderdeel zou nooit op tijd bij de garage zijn. Met de taxi zijn we terug naar het hotel gegaan. (De vrouw van de ANWB in Lyon stelde voor om die 9 km naar boven te lopen....no way) Vervangend vervoer krijg je pas, als gebleken is dat de reparatie niet binnen 48 uur uitgevoerd kon worden. Nu niet dus. Gelukkig moest onze hoteluitbater boodschappen doen in verschillende dorpjes. Hij vroeg of wij zin hadden om mee te gaan, ons ergens af te zetten, en later weer op te halen. Daar maakten we graag gebruik van. We hadden dan wel veel boeken bij ons, maar dat moet niet overheersend worden.
Intussen had de ANWB de garage een nieuwe en wat uitgebreider diagnose op de auto laten uitvoeren. Daarbij bleek dat er sprake is van twee Lambda Sondes: één voor de katalysator, en één na de katalysator.....die tweede was inactief. En daarmee kun je best rijden. Nee meneer, rijdt u maar gerust naar Nederland hoor. Wij nemen de gehele verantwoordelijkheid als er toch iets mis gaat. (De auto repatriëren en ons met alternatief vervoer naar Nederland laten komen is voor hen natuurlijk een flinke kostenpost.)
Oké, we hebben gisteren 1100 km afgelegd. De auto heeft het prima gedaan. Wel kregen we onderweg een steentje tegen de voorruit aan. Een buts. Waar is Carglass nou? Je ziet al reclames wel, maar in Frankrijk zie je ze niet hoor.....
Een paar foto's die ik jullie niet wil onthouden.
Toen we van het ziekenhuisbezoek bij de vader van Pierre afkwamen, had een vriend van Pierre voor ons 'gekookt':
In de Aldi van Chauvigny zagen we deze manier van het verwerken van gekookte ham:
FamiliePosted by gerrit 20 Aug, 2010 13:13De vader van Pierre is al jaren aan het sukkelen met zijn gezondheid. Zijn ademhalingsfunctie werkt niet naar behoren. Hij krijgt daardoor te weinig zuurstof binnen. Aanvankelijk kon dat ondervangen worden met zuurstofflessen. Eens in de zoveel tijd even aan het 'infuus', en hij kon er weer een tijdje tegen. Maar de keren dat hij aan de zuurstof moest, werden steeds frequenter. Het gevolg was ook dat zijn hart steeds harder moest werken om hem te laten doen wat hij wilde doen. Een adequaat middel om aan deze situatie een eind te maken, om desnoods deze situatie te stabiliseren, is er niet. De ziekte komt weinig voor, onderzoek ernaar komt nauwelijks van de grond: de kosten zijn te hoog. Het was zover gekomen dat de vader van Pierre in het ziekenhuis opgenomen werd, en 24 uur per dag aan de zuurstof lag. Hoogste dosering: 15 liter per minuut.
Pierre gaat de laatste tijd vaak naar zijn vader. Vanuit Nesles-la-Vallée naar Poitiers toch altijd zo'n 5 uur rijden. Aangezien Pierre nachtdiensten heeft, extra vermoeiend. Dus vond hij het wel prettig dat wij afgelopen woensdag mee naar Poitiers gingen: wij rijden, hij op de achterbank met een kussen lekker slapen.
Helaas: hij kreeg in de nacht van dinsdag op woensdag een telefoontje dat het minder ging met zijn vader. Rekening houdend met het feit, dat hij misschien langer dan tot vrijdag moest blijven, gingen we toch met twee auto's. Hij een rode, wij een gele. Zo raak je elkaar niet zo snel uit het oog. Toch zijn er stukken weg, vooral rond Parijs, waarbij het handig is als je vlak achter elkaar aan rijdt. Daar dacht een groot bord langs de weg anders over: het kenteken van onze auto lichtte op ten teken dat we bumperklevers waren. Ben benieuxd of we hier nog een bon van thuis krijgen....
De vader van Pierre lag op de derde verdieping van het ziekenhuis, longafdeling. Vreemd om dan te merken dat de lift daar naartoe defect was: trappen lopen dus.
We kwamen de kamer van pa binnen: zuurstofmasker over neus en mond, allerlei slangetjes in zijn armen. Big smile toen hij ons binnen zag komen. Woorden murmelend, want ja, met zo'n masker over je mond gaat de verstaanbaarheid van de woorden verloren. Pierre had er geen moeite mee. Zelfs de zus van Pierre, die later binnenkwam, kon pa niet altijd verstaan.
Toen Pierre en zijn zus even de gang op waren om koffie te halen, maakte de vader van Pierre al duidelijk: fini, terminus...even later, toen iedereen er weer was: een gebaar alsof hij het zuurstofmasker van zijn gezicht rukte en naar buiten smeet.
In de nacht van woensdag op donderdag heeft hij dat daadwerkelijk gedaan.
's Ochtends vroeg is hij overleden.
EropuitPosted by gerrit 16 Aug, 2010 15:47Een paar maanden geleden bivakkeerden we hier in Nesles-la-Vallée op een camping. We hadden toen een feest bij een vriendin die 50 jaar werd. Het appartement van Pierre, bij wie wij altijd sliepen als we in de omgeving van Parijs moesten of wilden zijn, werd grondig verbouwd: geen ruimte voor logé's.
Nu kunnen we wel bij hem terecht: een nieuwe vloer is gelegd, en de muren zijn flink onder handen genomen. Ook heeft hij een slaapbank gekocht: die mogen wij nu inwijden. Inmiddels hebben we er een heerlijke nacht op doorgebracht.
In het kader van de herinrichting van zijn appartement had Pierre een nieuwe keuken via internet besteld. Tegen de tijd dat de datum in zicht kwam waarop de keuken geleverd zou worden, brak hij de zijne af. Helaas...de leverancier ging failliet. Geen keuken, maar wat erger was, zijn centjes waren ook weg: hij dacht, ik betaal alles maar vast. Stom, stom, stom.
Volgende week wordt de keuken geleverd die hij daarna besteld heeft. Nee, dit keer zelfs niets aanbetaald. Aangezien hij meestal op het werk eet, of onderweg een lunchroom binnenstapt, vond hij het niet de moeite om enige keukenactiviteiten thuis te organiseren. Wij hebben dus onze campinguitrusting maar meegenomen. Wij zijn niet zulke uit-eters, we koken liever zelf. Bovendien spaart het geld.
Ik heb ook al één boek uit, maar daar was ik al in begonnen: De Huurmoeder van Tania Heimans. Een humoristische, prettige schrijfstijl. Toch een serieus onderwerp. Naarmate je verder in het boek komt, wordt dat meer en meer duidelijk. Een ontroerend einde.
Woensdag gaan we misschien met Pierre mee naar zijn vader in Poitiers. Die ligt heel slecht, en aangezien Pierre het vaak over ons gehad heeft, kan het een goede gelegenheid zijn om nog kennis met zijn vader te maken. Vrijdag komen we dan weer terug in Nesles-la-Vallée, waarna we zaterdag heel vroeg naar La Plagne rijden.
EropuitPosted by gerrit 13 Aug, 2010 19:21Zoals ik al eerder bericht heb, hebben we vanaf 21 augustus een leuk verblijf kunnen boeken in La Plagne. We zijn reuze benieuwd.
Voor die tijd gaan we nog een kleine week doorbrengen in Nesles-la-Vallée. Het dorpje dat zo langzamerhand ons vaste vakantie-plaatsje geworden is. Je komt er tot rust. De omgeving is landelijk. Er is een heerlijke boulangerie-patisserie. En je komt aan lezen toe. Er ligt een stapel Vrij Nederlanden te wachten, een paar Groene Amsterdammers en boeken: Tania Heimans (De Huurmoeder), Martin Bril (verschillende verzamelde verhalenboekjes), Renate Dorrestein (De Leesclub), Sylvia Witteman (Dat verzin ik niet), Bernlef (Geleende levens), Carry Slee (Fatale liefde), Tatiana de Rosnay (Haar naam was Sarah). Partner heeft sinds kort het sudoku herontdekt, dus daar gaan ook een paar boekjes van mee.
De banden van de auto staan op spanning, een ruitenwisser is vervangen, olie is nagekeken, zo ook de koelvloeistof en ruitensproeivloeistof. De benzinetank is gevuld.
Het hondje is inmiddels naar z'n oppasadres gebracht, dus niets staat ons een prettige vakantie in de weg.
Misschien dat we in Nesles-la-Vallée nog de beschikking hebben over internet, maar in La Plagne zeker niet.
De verslagen volgen....
Buiten categoriePosted by gerrit 11 Aug, 2010 14:50Bertie had iets geschreven over vliegen.
Thérèse herinnerde zich dat zij ooit begonnen was om met vliegenlijkjes een kwartetspel te maken. Zij schreef daarover middels een gastlog op de site van Bertie. Een grappig idee.
Op de vensterbank bij het kantoor van de wereldwinkel is het soms net een kerkhof van vliegen en vliegjes. Daar had ik eens een foto van gemaakt, maar zelf vond ik dat het lijkgehalte niet zo goed naar voren kwam.
Op verzoek hier toch die foto....
(Heb je net een lekker toetje op, krijg je dit....)
