Het ei zei

Het ei zei

De moeite waard

Muziek: Mathieu Mathieu
Film: Cyril Mennegun - Louise Wimmer
Film: Léa Pool - Maman est chez le coiffeur
Film: Julia Murat - Historias

Mindf*ck / Victor Mids

KunstuitingenPosted by gerrit 13 Nov, 2017 14:22
Een paar weken geleden hadden we het boek 'Mindf*ck van Victor Mids en Oscar Verpoort gewonnen. 101 illusies beschreven.
Omdat kleindochter zich helemaal inzoog in de uitzendingen die destijds op TV waren, hadden we dat boek aan haar gegeven.

Nu wilde het toeval dat Victor Mids en Oscar Verpoort afgelopen zaterdag 11 november een promotietour startten om de verkoop van het boek te stimuleren. Te beginnen bij Gianotten Mutsaers in Tilburg. Leuk om kleindochter daar mee naartoe te nemen, dachten we, maar helaas, ze moest voetballen. We zijn zonder haar gegaan.

Ze lieten twee mindf*ckillusies zien. Eentje met een kaartspel, en eentje die met hypnose en gedachten overbrengen te maken had.
Die met het kaartspel hoopt partner tijdens het sinterklaasfestijn bij kleindochter uit te kunnen voeren.
De gedachtenoverbrenging komt erop neer dat de arm bij de één aangeraakt wordt met iets (in dit geval een boek) en dat die aanraking door de ander gevoeld wordt. De ogen zijn bij beide personen gesloten.
Er was een flinke opkomst om Victor en Oscar bezig te zien, en natuurlijk om een gesigneerd boek mee naar huis te nemen.

Er schenen later die dag beelden bij RTL-Nieuws geweest te zijn, maar dat hebben we 'van horen zeggen'.
Kleindochter zou het zeker leuk gevonden hebben.

  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post835

Kringproef Roosendaal

KunstuitingenPosted by gerrit 28 Sep, 2017 13:04
Half september geven de meeste schouwburgen een voorproefje van wat de toeschouwer het komend jaar te wachten staat. Uitvoerende artiesten laten in een kwartier of klein half uur zien wat ze in hun mars hebben. Het moet het publiek over de streep trekken om alvast een kaartje te kopen voor de hele voorstelling later in het seizoen.
Tilburg kent zo'n opzet, maar het programma van de preview sprak ons niet aan. We gingen naar Roosendaal.

In het theatercafé probeerde Esther Groenenberg middels songs van Carole King in de stemming te brengen voor de rest van de avond.

Dat lukte maar half.
De Kringproef (het proeven in theater De Kring) kende een strak tijdschema, en dat liep wonder boven wonder niet uit.
Artiesten van verschillende pluimage passeerden de revue: zangeres Katell, fysiek cabaret Drie Maal Plankenkoorts, cabaretière Christel de Laat (veel afgekeken van Karin Bruers qua stemintonatie en doen en laten), cabaretier Pepijn Schoneveld, drs. Down, Theater van de Klucht met In de Vlaamsche Pot, Noord Nederlands Toneel met Dood en zo.

Een aantal voorstellingen stonden nog in de steigers. De acteurs hadden velletjes A4 voor hun neus, lazen teksten op. Je kreeg een idee van waar het naartoe ging. Ergens was dat wel jammer, maar ook weer leuk om het ontstaan van een voorstelling te aanschouwen.

Partner had nog twee vrijkaartjes gewonnen voor de voorstelling In de Vlaamsche Pot op 23 februari 2018. Ze riep op bepaald moment 56. En dat was wat Ad van Bavel kennelijk wilde horen als antwoord op de vraag hoeveel afleveringen van die Pot op TV zijn geweest.

We hebben een gezellige avond gehad, maar van wat we gezien hebben, stak er niet iets boven uit van: daar gaan we kaartjes voor kopen.



  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post832

Jaap Polak

KunstuitingenPosted by gerrit 04 Oct, 2016 00:47
We waren weer eens naar een opnamedag van Tussen Kunst en Kitsch geweest. Dit waren de opnames in het Gorcums Museum. Het museum ligt aan de Grote Markt, telt drie verdiepingen, en herbergt in hetzelfde gebouw de VVV. Vlakbij het museum staat de kerk. Daar moesten de mensen zich melden die zich opgegeven hadden om deze opnamedag bij te wonen, en met allerlei spullen sjouwden waarvan ze hoopten dat hun waar zo veel waard was dat ze niet meer hoefden te werken. Het had wel iets, al die wachtende mensen in de kerk. Het was in ieder geval geen kakofonie van geluiden: op de één of andere manier werd er enige stilte betracht door de sfeer die de kerk oproept.

Wij hadden ook wat spulletjes bij ons. Veel kreeg het etiket 'kitsch' mee, of: 'hier zijn er duizenden van in een fabriek gemaakt'. Zoals een soort vaas die we Jaap Polak lieten beoordelen. Hij was de man van de niet-westerse kunst.

Jaap Polak deed het wel leuk. Hij liet een aantal mensen tegelijk allerlei voorwerpen op zijn bureau neerzetten, waarna hij willekeurig een voorwerp pakte en daar en plein public iets over vertelde. Hier en daar gelardeerd met wat humor. Geen één tot één praatje dus. Het gaat sneller, en iedereen geniet.


  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post819

Cabaret

KunstuitingenPosted by gerrit 19 Apr, 2016 19:45
Jaren geleden zag ik de film, met Michael York en Liza Minelli in de hoofdrollen. Eén van de scenes die me vooral bij gebleven is, is die waarin Michael en Liza (in de film heten ze Clifford Bradshaw en Sally Bowles) onder een viaduct staan, wachtend op een trein die boven hen zal voort denderen. Het gevoel dat dan door je lichaam stroomt, neemt orgastische vormen aan. Ik heb het uitgeprobeerd, en het klopt, het geeft een apart gevoel. Daarnaast is de filmmuziek heel aanstekelijk. 'Money makes the world go round' bijvoorbeeld.

Afgelopen zondag gaf musicalvereniging Boems een uitvoering van Cabaret:
Vrijwilligersvereniging Contour de Twern had vele entreekaartjes ingekocht, en trakteerde een aantal vrijwilligers zo op kaartjes. Wij kregen ze ook.
Ik heb nog nooit een musical gezien. Dan weer toneel, dan weer zang heeft me nooit bekoord. Ondanks het goede orkest, de lekkere muziek en het mooie decor kon ik nog steeds niet echt wennen aan de combinatie van toneel en zang.

Maar....een ervaring die ik niet had willen missen.


  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post811

Het Parkinson Hotel

KunstuitingenPosted by gerrit 09 Mar, 2016 20:29
Bij een schoonzus van partners kant is onlangs Parkinson gediagnosticeerd. Dat sluimerde al meer dan een jaar, maar schoonzus wilde niet weten wat er aan de hand was. Totdat de naasten last kregen van haar disfunctioneren, en zijzelf het vervelend vond dat ze geen kerstkaarten meer kon schrijven. Ten lange leste de huisarts geraadpleegd. Die heeft onderzoeken laten uitvoeren, en ja hoor, Parkinson. In een fase die nog te stabiliseren valt. Er wordt nu het gebruik van een bepaald soort pilletjes opgebouwd. Pilletjes waar de stof dopamine in zit, want daar is inmiddels een gebrek aan in de hersens.

Het toeval wilde dat ruim een week geleden Frank van Empel een try-out verzorgde over dit onderwerp. Hijzelf heeft al meer dan 10 jaar Parkinson. Hij put dan ook uit eigen ervaring. Waar de meeste mensen kiezen voor een pilletje om de ziekte onder controle te houden, heeft Frank ervoor gekozen om een Deep Brain Stimulation te ondergaan. Daarmee kan hij inderdaad uit de voeten, maar het trillen van de handen of het voorover lopen gaat er niet mee over. Af en toe maant hij zichzelf: ga weg Parky!

Het was een ontroerende try-out. De muzikale omlijsting werd verzorgd door een drietal leden van de muziekgroep Kasba.

Aan de ene kant jammer dat schoonzus er niet was / niet wilde, want er kwam best nuttige informatie boven tafel voor de mensen die aan Parkinson lijden en hun naasten, aan de andere kant ook weer goed dat ze er niet was, want het doen en laten van Frank van Empel zoals hij nu is, kan confronterend zijn.
Er is nog wat bewegend beeldmateriaal :-))









  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post808

Kunst en Kitsch 2

KunstuitingenPosted by gerrit 27 Oct, 2015 13:41
Vorig jaar waren we in Maastricht.

Gisteren, 26 oktober 2015, waren we in het Dordrechts Museum.

We werden verwelkomd door Jan Eijkelboom, dichter/vertaler/eerste stadsdichter van Dordrecht, middels een gedicht aan de muur bij de Museumtuin.

We waren vroeg. We zagen Frits Sissing heen en weer lopen, voortdurend kijkend op z'n mobiel, we zagen de experts druppelsgewijs binnenkomen.
En we zagen mensen binnenkomen, uitgedost met allerhande spullen waar iets over gezegd moet worden, en waarvan een ieder hoopt dat de waarde zodanig is dat er niet meer gewerkt hoeft te worden.
Een groepje mensen werd verzocht terug naar af te gaan, en weer aan te komen lopen, zodat er filmopnames gemaakt konden worden.

In de ruimtes van het museum waar de spulletjes getaxeerd werden, liepen ook cameramensen rond. Dan krijg je opeens de vraag voorgeschoteld of je nog iets van waarde had. (Voornamelijk kitsch.)
Van een vriend kregen we een Egyptisch beeldje mee. Dat moest heel wat waard zijn. Godin Isis met kindje Hores op haar schoot. Mieke Zilverberg hielp hem uit de droom: als het beeldje origineel was, dan zou het uit de tijd van 600 v. Chr. zijn, dan zou dit en dan zou dat. Maar zie hier: naden, een kindje dat bijna op de grond valt, enzovoorts. Het is een kopie. Het heeft een tijdje in de grond gelegen om oud te lijken. Ze heeft een briefje geschreven met haar bevindingen erop. Getekend MZ.
Overigens weten we nu ook hoe een pijptabakstamper eruit ziet. (We hadden iets meegenomen waarvan we niet wisten wat het was.)
We zijn niet lang blijven hangen, maar het was leuk om de Kunst en Kitsch sfeer weer op te snuiven.

  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post804

Veiling

KunstuitingenPosted by gerrit 15 Jun, 2015 14:24
Het bekendste en grootste kringloopbedrijf in Tilburg is La Poubelle. Elke dag worden er karrenvrachten met gebruikte spullen binnen gebracht. Van alles. Niet alleen van particulieren die geen raad meer weten met hun overtollige spullen, maar ook hele inboedels van mensen die net overleden zijn. Spullen die oud zijn, spullen die nog goed te gebruiken zijn, spullen die kapot zijn, enzovoorts.

Vaak halen de spullen de winkel niet eens: het personeel dat inneemt legt nogal eens iets apart. Het wordt wel voor een zacht prijsje afgerekend, maar het publiek kan ernaar fluiten. Zo worden ook dingen apart gelegd die bijzonder zijn, of een speciale waarde hebben, die antiquarisch zijn, zeg maar.

Eens per jaar houdt La Poubelle een veiling met die opgespaarde producten. Afgelopen zaterdag was het weer zover.
We dachten, kom, we gaan daar ook eens naartoe. Nog nooit een echte veiling meegemaakt. De veilingmeester was iemand die nog bij Christie's gewerkt heeft.

Er waren 100 kavels. Elk kavel wordt ingezet met een bepaald bedrag, waarna men kan opbieden. Er worden geen extra kosten gerekend wanneer je het kavel mag kopen, geen zogeheten veilingkosten. Heel soms heeft de eerste bieder prijs, maar in de meeste gevallen werd er flink geboden. Een scheermesjesslijper deed bijvoorbeeld 75 euro. 100 kavels. Dat werd toch wel een lange zit, ook al was er een pauze na de vijftigste kavel.

De veilingmeester deed het op zich best leuk. Een veiling leiden in een kringloopwinkel is toch net iets anders dan in een professioneel veilinghuis. Mooi om een keer mee te maken.


  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post795

Renate Dorrestein

KunstuitingenPosted by gerrit 08 Apr, 2015 20:07
Eens heette de boekwinkel Gianotten, toen Selexyz, toen Polare, en nu na het debacle van Polare GianottenMutsaers. Drijvende kracht achter de winkel is Marlous Mutsaers. Ze heeft alle wisselingen meegemaakt. Met crowdfunding en eigen geld heeft zij de boekwinkel gekocht.
Om mensen te trekken en om mensen de gelegenheid te geven op hun gemak wat te lezen, is er een koffiecorner bij de winkel gecreëerd. Sinds kort krijg je zelfs koekjes bij de koffie met het logo van GianottenMutsaers erop getekend.
Ook is er een podium gebouwd. Om de schrijvers die een voordracht of lezing komen houden letterlijk een podium te geven. Gisteravond mocht Renate Dorrestein het spits afbijten.

Ze had het over het schrijven, ze vertelde over de achterliggende gedachte van de onderwerpkeuze van haar boeken, en las wat voor uit haar laatste boek, 'Weerwater'.
Zij is van de school die wel weet waar haar boek over zal gaan (iets uit haar leven, een artikeltje in de krant), maar niet altijd hoe dat tot stand moet komen. Ze schrijft en herschrijft en herschrijft. En gooit soms alles weer weg. Voordat haar debuut op de markt kwam, had ze al twaalf complete romans de prullenbak in gegooid.
Ze vindt dan ook dat je als beginnend schrijver niet te snel tevreden moet zijn met je eerste boek. Recensenten zullen wel de moeite nemen om het eerste boek te lezen, en er een oordeel over vellen, maar als die niet zo positief is, zullen ze niet snel geneigd zijn een eventueel tweede boek te recenseren. De uitgever staat ook minder hard te trappelen om een tweede boek uit te geven.
Dat tweede boek is eigenlijk een boek waar vaak iets mis mee is, aldus Renate Dorrestein. De verwachtingen zijn hoog gespannen, maar kunnen vaak net niet waargemaakt worden. Het oeuvre begint dan ook vanaf het derde boek.

Renate heeft een prettige manier van vertellen. Ze weet mooie verhalen op te diepen als antwoord op vragen die na afloop van de voordracht vanuit de zaal gesteld werden.

We hebben genoten van de avond.


  • Comments(0)//www.heteizei.nl/#post790
Next »